Son zamanlarda bazı paylaşımlarda “çocuğumun otizm tanısı kalktı”, “iyileşti” gibi ifadeler görüyoruz. Bu söylemler, umut verici gibi görünse de birçok aile için yanıltıcı ve hatta yıpratıcı olabiliyor.

 

Otizm bir hastalık değil; bir nörogelişimsel farklılıktır.

 

Bu farklılık, çocuğun dünyayı algılayış şeklini, iletişim kurma yollarını ve öğrenme biçimini etkiler. Bazı çocuklar zamanla belirli beceriler kazanır, daha akıcı iletişim kurar, sosyal ortamlarda daha rahat hisseder. Ancak bu, “artık otizmli değil” anlamına gelmez.

 

Gerçek gelişim, tanının silinmesinde değil; çocuğun potansiyeline göre desteklenmesindedir.

 

İster tanı kalsın, ister kalksın… Önemli olan çocuğun:

• Kendini ifade edebilmesi

• Bağımsız yaşam becerileri kazanması

• Duygusal ihtiyaçlarının anlaşılması

• Desteklendiğini ve kabul edildiğini hissetmesidir.

 

Otizmi görünür kılan davranışlar azalabilir. Ama bu, iç dünyadaki zorlukların bittiği anlamına gelmez. Çocuklarımız “normale dönüşmek” için değil, kendi yollarıyla gelişmek için desteklenmeli.

Etiketlerden çok ihtiyaçlara odaklanalım.

 

Her çocuğun yolu farklıdır. Bize düşen, bu yolda onların yanında yürümektir.

 

EBK Ailesi